اللهم ارزقنی حسن الخاتمة

چهارشنبه 18 مرداد 1396 04:41 ب.ظنویسنده : محمدرضا صفایی

 

من که از بال و پر دوست سوادم دادند
                                                               خونبهایم که پس از ذبح مزادم دادند
                                      سهم من دایره در دایره سرگردانی است
                                                                 تل خاکستری از عشق که بادم دادند
                                                                                                                                                                                               (صفایی)





 
چهارشنبه 18 مرداد 1396 06:17 ب.ظ
شما را به خدا ببخشید مصرع دوم هم کمی سخته.
محمدرضا صفایی
یعنی مصرع اول مشکلش حل شد؟ شوخی کردم، یه چی بهت بگم؟ به دل نگیریا... شنیدی میگن، خط سوم؟! آها، همون، برا خوندنشم چشم سوم لازمه که از دل می بینه گفتم که به دل نگیریا. خب حالا، خداوند تبارک و تعالی در حدیثی قدسی می فرمان که "من"، کسی که عاشقم بشه عاشقش میشم و می کشمش یعنی از همون که گفتم، از انانیتش. خالیش میکنم از خودش تا خودم اموراتش را متکفل شم و خالصترینشون رو هم حقیقتاً و در واقع ذبحش می کنم. سرش رو رو نیزه می برم. آواره اش میکنم. در به درش میکنم. به صلابه اش می کشم... خودمه، خوش دارم بچزونمش آخ و اوخش رو بشنوم ولی حسرت ناله و کمک از ظالم خواستنش رو به دل اشقیام می نشونم. آره من خدام. اینه هنرم... و اینانند خداوندان ساخته و پرداخته "من". فتبارک الله احسن الخالقین
چهارشنبه 18 مرداد 1396 05:40 ب.ظ
سلام استاد
بسیار عالیست.ممنون
میتوانم خواهش کنم مصرع اول را توضیح بدهید
محمدرضا صفایی
سلام عزیزم، چرا که نه، سواد رو سیاهی و شبحی فرض کنید که از دور مشخصآ نه میتوان گفت کیست؛ نه می توان گفت چیست. در اینصورت بهتر می توان رسید به نغز مولانا امیر المومنین (ع) در جواب سائلی که پرسیدند، آیا شما خدا را می بینید؟! فرموند: آری به هر که و هر چه نگریستم قبل و بعد و با او خدا را دیدم... کسی که قبل و بعد و با او خداست چیزی از خودش نداره و هر چه هست عاریه و سایه ای از اوست و عرفا از این روست که ناگزیر از اکرام موجود و وجودند. و کسی که به این درجه از شهود برسه انانیتی بر خود نمی بینه و خود را به نفع خدا کنار می کشه و خداوند تبارک و تعالی دست و چشم و گوش ایشان می شوند و صادره از چنین شخصی مصدرش خداست هر چه می کند کار خداست (خرمشهر را اینگونه خدا آزاد کرده اند آزادگانی که کار خدا می کردند نه خود خدا) حال سهم و حصه چنین انوار وجودی، جز از درد و درد و درد نیست!! ببینید فرجام کار امام (ره) را تا زنده بودند خون دل بود و حسرتِ بوسه بر دست و بازوی شاگردان و بعد رحلتشون افسوسِ نتیجه تدریس بی حاصل!؟ حالا هم که شده اند ویترین و دستاویز دنیای پست فرومایگان. مقبره شونم که می بینید!! تالار آیینه شاهان... زنده کوخ نشین و مرده کاخ نشین...بد بختی بدتر از این
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر
نظرات پس از تایید نشان داده خواهند شد.