كُلُكُّم راعٍ و كُلُكُّم مَسؤولٌ عَن رَعِیَتِهِ

یکشنبه 11 آذر 1397 01:21 ق.ظنویسنده : محمدرضا صفایی

 
                                             

منی که اهلِ تابع و منقاد خویش را بر دسته های خودی و غیر خودی شقّه کرده و در اندرونی خود نیز مبتلای دوگانگی ام، داعیه دار اتحاد و اتفاق قوای اندرونم و آیینه دار طلعت دوست! و با اسلام و استسلامی از این دست، منادی اوتاد سِلکم و خود راهبر سیر و سلوک! وین عجب تر، که بشریت آگاه و متصف به اوصاف الله را نیز به الگو پذیری از مشی عارفانه و جهان شمول خویش! فرا میخوانم. تو گویی می پندارم کسی را جز من توانائی ادراک و شعور سیاسی نیست!
و خیر و شری از من، که هر دو اندرونی اند و منفکِّ از یک سیاست،طلایه داران این طریق! قطبینی که از هم افزایی و اتحاد فی ما بین عاجزند و مستعصل، و بقای خود را در فنای دیگری می بینند،مرجع نظرند و منشاء اثر!! افسوس بالقوه ای که فعلیتش مستلزم افول دیگریست اذاله اش مقبولتر.
بر خویش و هر آنکه در انقیاد تن و بر خود وانهاده نیست، وصیت می شود با بستر سازی بر تعامل و تعادل بین قوا، عالمیان را بر انعطاف پذیری و فرماندهی خردمندانۀ خویش بر کل قوا گواه گیرد. که ماحصل اینچنین تدبیر و تدبری، بروز و ظهور آیینه تجلی حق است و لذت حضور. آری برادر، خواهرم ظهور نزدیک است، بهوش ...

                                             هله بر کمین خوبان ز بلا خبر چه داری
                                                          که به طالعت نبینم بجز ابتلا به خواری
                                            تو مبین خضر که یابد همه آب از سیاهی
                                                           که بر آتشت ببینم همه از سیاهکاری
                                                                                                                                                                                       (صفایی)

              رَبَّنَا لَا تُزِغْ قُلُوبَنَا بَعْدَ إِذْ هَدَیْتَنَا وَهَبْ لَنَا مِنْ لَدُنْكَ رَحْمَةً إِنَّكَ أَنْتَ الْوَهَّابُ






 
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر
نظرات پس از تایید نشان داده خواهند شد.