دوباره انتظار...

شنبه 6 آذر 1395 10:13 ق.ظنویسنده : محمدرضا صفایی

 




                                                                 دوباره انتظار.
                                                     دوباره ملتهب،  دوباره بیقرار.
                                                 من و سکوتِ کوچه های بی گذار!
                                             سکوت مردمانی از زمانه و زمان به دور.
                                             سکوت بی تفکر و تفکر سراب و خواب.
                                                 به هم تنیده در خیال پوچ این و آن،
                                                    خیال خام و پختۀ نهار و شام!
                                                  جنون، جزای فهم این شعور عام.
                                                         چرا نمیشه قسمتم!


چرا نمیشه قسمتم...
که راه خود بگیرم از میان این غبار راه!
که رو کنم به شاهراه.
شراب و خلوتِ شب و حکایت گدا و شاه!
چشانمش دل حزین، شراب سرخ لعل فام.
هلا، به شب فرو شده...
بخفته بر گذر، گذار کن گذار؛
برون خرام از خود و خدای جلوه گر نمای.
سفر نمای، همسفر، سفر نمای...

سفر به اقلیم خدای.
خود آ، خدای!
خود آ، خدایی که برون از دل من پیدا نیست.
خود آ، خدایی که خداییش به پهنای دل است.
دل من عرصه و میدان شماست.
با هر آن ورد و دعا، وعدۀ وصل و لقاء، وعدۀ صلح و صفا!
کردم از خویش، دلِ خویش جدا!
که سپردم به خداییکه در این نزدیکیست.
به خداییکه به همسایگی
فقر و فناست!
رهسپارم به رهی تا ملکوت.
آوخ از درد فراغ، آوخ از درد فراغ...
با که گویم؟! لب من تشنۀ لبهای خداست،
تشنۀ جرعه ای از ساغر مینای شماست.
 آه، شود آیا؟
که دهم جان به تمنای وصال؟
من حق ام نیست که درخویش به خون آمیزم،
وین سزا نیست که بر بستر نرم آویزم.
من معمای زمانم، به زمین پایم نیست.
طایر عرش الهم که زمین جایم نیست.
می رسانم عطش سینۀ خود، عطش قرن یخی!
تا بر آتشکدۀ عقل و جنون ،
تا بر آن بوسه گَه کرب و بلا.
دست من دست علمدار(ع) زمان.
دست طفلان پدر مرده بی نان آور...
دست من دست شماست.
من از این دست که بر گردنم آویزان است!
من از این دست تهی دلگیرم.
دست اگر دست خدا نیست، زمینش خوشتر.
 دست اگر یارگر اهل خدا نیست، زمینش خوشتر.
 به زمانی که مرا حبس در آن میبینی.
 مرگم از زندگی بی برکت زیباتر.
 هان به خویش آی به خویش؛
 ای که دستِ ستم خویش فرو برده بر انبان یتیم.
خون به جام است شرابش مشمار...
اشک چشم است سرابش مشمار.
وطنم تشنۀ عدل است و وفا،
وطنم وادی صلح است و صفا... 
و من اش تشنه ترین،
تشنه تر از خاک، به پیشانی پاک،
به پیشانی پاک.
دوباره بیقرار، دوباره ملتهب،
دو باره انتظار...







 
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر
نظرات پس از تایید نشان داده خواهند شد.